Is het mogelijk goederen over te nemen uit inbeslag genomen inboedel van mijn ouders?

Mijn ouders liggen in financiele scheiding (zijn al gescheiden). Mijn moeder heeft mijn vader vervolgens uit huis laten zetten door een deurwaarder en na een uitspraak van de rechtbank dat het huis volledig van haar was. Mijn vader zijn spullen zijn i.o.v. de deurwaarder door een verhuisbedrijf opgeslagen, nadat mijn moeder heeft bepaald wat zij in het huis wilde houden (oa gordijnen, lampen, inboedel van kamers kind etc.). Dit laatste vond ik vreemd overigens, omdat al vaststond dat de gehele boedel van het huis van mijn vader was (mijn moeder woonde al enkele jaren elders, en ook hierover was een rechtzaak geweest).
Nou wil mijn vader de opslagkosten niet betalen en ik vraag me af wat er dan gaat gebeuren met het spul?
Hierbij zitten namelijk ook dozen uit kindertijd van mijn broers en zussen, en ik zou graag de gelegenheid willen hebben dit eventueel over te nemen uit de opslag, evenals enkele meubelstukken waar ik door herinneringen (ze hebben daar bijna 30 jaar gewoond)aan gehecht ben. Ik hoop dat u hier een eenduidig antwoord op hebt, mijn vader weigert dit uit te laten zoeken door zijn advocaten.

Bij een gedwongen ontruiming is het uitsluitend de taak van de gerechtsdeurwaarder om de betrokkene met diens spullen uit de woning te doen verwijderen en de zaken aan de openbare weg te zetten. Daar houdt de formele taak van de deurwaarder op.

De gemeente bepaalt vervolgens wat er met de spullen gebeurd. In bepaalde gemeenten heeft de gemeente een verordening uitgevaardigd waarbij het plaatsen van zaken aan de openbare weg niet is toegestaan, behoudens bepaalde voorwaarden. Overtreding daarvan wordt met een dwangsom afgestraft. Die dwangsom zou zich naar de mening van de deurwaarder die de vraag beantwoord heeft moeten richten tot de veroorzaker: degene die ontruimd wordt. Feit is echter dat veel gemeenten zich richten tot de doorgaans financieel draagkrachtigere opdrachtgever (doorgaans een verhuurder.

Een aantal gemeenten neemt wel de verantwoordelijkheid die ze heeft, en draagt zelf zorg voor opslag. Men wordt dan doorgaans een aantal weken in de gelegenheid gesteld om de kosten voor opslag te voldoen en mag dan de zaken afhalen. Wordt niet betaald, heeft de gemeente de bevoegdheid de zaken te  verkopen of te vernietigen.

Eenieder die uit eigen beweging over gaat tot het in bewaring geven van de zaken, treedt volgens de wet op als zaakwaarnemer. Het vervelende is dat je een eenmaal aangevangen waarneming niet zonder meer kunt beëindigen; je moet immers rekening en verantwoording afleggen. Daarnaast kun je de kosten van de bewaring weliswaar doorbelasten aan degene die waargenomen wordt, maar dat garandeert nog niet dat men betaald krijgt en daarenboven zullen vaak kosten moeten worden voorgeschoten. Het kan dus leiden tot een dubbele strop. Om die reden zullen gerechtsdeurwaarders zich, unieke uitzonderingen wellicht daargelaten, nooit laten verleiden tot het geven van opdracht tot het in bewaring geven van zulke zaken.

Dat wordt anders als de deurwaarder beslag heeft gelegd op de zaken van de vraagsteller. Dan kan hij op grond van artikel 446 Rv een gerechtelijk bewaarder aanwijzen, aan wij hij de zaken in bewaring geeft. De gerechtsdeurwaarder zal de kosten van opslag aan de bewaarder voldoen en deze met de executieveiling weer van de verkoopopbrengst inhouden als kosten van tenuitvoerlegging.

De vraagsteller wordt geadviseerd om contact op te nemen met de deurwaarder die de ontruiming heeft volvoerd dan wel de bewaarder.

Comments are closed.